Waar loopt het dan mis? - Live Your Dreams

Live Your Dreams

Dream your life beautiful

May 15th, 2013

Waar loopt het dan mis?

Dromen, Geluk, Opvoeding, Toekomst, Vrijheid, by Jeroen.

Dit is wat we doen met onze kinderenHet loopt al heel vroeg mis…

Zoveel ouders hebben er totaal geen idee van wat er mis gelopen is tijdens de opvoeding van hun kinderen dat ze zich gedragen zoals ze zich gedragen.
Wat ze niet beseffen, is dat de fout voor slechts een fractie bij de kinderen zelf ligt, om niet te zeggen helemaal niet, en dat ze hen dus ook niets kunnen verwijten. Waar loopt het dan mis?

Een kind leert door imiteren en dat gaat door als ze tiener en puber zijn.
Als ze baby en peuter zijn, worden ze altijd geloofd om de kleinste vooruitgang die ze maken, woordjes zeggen, zitten, kruipen, staan, stappen, enzovoort, maar eens ze iets kunnen vast nemen, dan begint de verandering. “Pas op” “Blijf daar af” “Laat dat niet vallen” “Je maakt het nog kapot”…
Plots wordt het materiaal belangrijker dan het ontwikkelings- en leerproces van hun kinderen, en dat nog voor de kinderen zich bewust zijn van wat ze doen en wat ze te horen krijgen, dus op het meest cruciale moment van hun leven beginnen ouders verkeerde informatie in de kinderen hun onderbewustzijn te proppen door hen op die manier af te breken en onzeker te maken.

Inderdaad, daar loopt het mis en die trend houdt zich aan tot het zo’n danige gewoonte is geworden dat niemand het nog normaal vindt om iemand een compliment te geven en te loven voor een vooruitgang of een kleinigheid dat ze goed gedaan hebben.
Maar straffen of roepen en verwijten gooien als er eens iets misloopt, dat kunnen ze plots als de beste, en dan zijn ze verwonderd, kwaad en soms zelfs razend dat hun kinderen, tieners en/of pubers dat na-apen en dat ze hen op dezelfde manier antwoord geven.
Het zijn dan wel de jongeren die geen respect hebben voor de ouders, al zijn het wel de ouders die eerst gestopt zijn met de jongeren het respect te geven dat ze nodig hebben. En dan, in een poging om zich onbewust te verschonen, zeggen ze het de jongeren eens goed, om als ze diep genoeg in de grond geboord zijn, toch nog eens te mogen hun eigen mening zeggen, maar doordat ze al zo diep zitten, weten de jongeren niet meer wat gezegd. Het is op voorhand toch al allemaal afgebroken. Mijn kinderen hun mama zegt dan ook over mijn dochter van “Ze laat me niet toe in haar leven”, en ik weet dat er nog veel ouders dezelfde “reden” geven waarom ze er niet “kunnen” zijn zoals de jongeren dat zouden willen of zoals ze dat ècht nodig hebben. Hoe zou dat toch komen?

Jammer dat de meeste ouders de waarheid niet aankunnen als het daar dan eens over gaat.
Voel je je als ouder wèèr aangesproken? Kijk dan maar opnieuw eens heel grondig in de spiegel…

Back Top